| pawena 的个人资料.｡.:*･●•۰•●PinggYDiaZ●•۰...照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
8月20日 เหนื่อย......Tiredเหนื่อย......Friday I'm in Love
เราคงจะต้องลาจบกันแค่นี้
ลืมวันที่ฉันมีเธออยู่
ที่ฉันเคยจริงใจ ในวันที่เพ้ออยู่
ทั้งที่ฉันไม่เคยอยู่ในสายตา และใจของเธอ
เหนื่อย.......
กับความรัก ที่เธอไม่มีฉัน
เธอลืมเรื่องราวของเราเพียงพ้นวัน
เหนื่อย.......
ที่จะฝืน ให้เรารักกัน
เมื่อวันนี้เธอไม่มี หัวใจให้ฉัน
เหมือนเดิม....
เธอลืมความรู้สึกที่เคยให้กัน
เธอลืมว่าฉันนั้นเฝ้าคอย
หนทางยังยาวไกล เลือนลางและเลื่อนลอย
แล้วฝันที่ฉันคอย มันคงไม่จริง
มันคงไม่เจอ.....
เหนื่อย.......
กับความรัก ที่เธอไม่มีฉัน
เธอลืมเรื่องราวของเราเพียงพ้นวัน
เหนื่อย.......
ที่จะฝืน ให้เรารักกัน
เมื่อวันนี้เธอไม่มี หัวใจให้ฉัน
ฉันเหนื่อย.....
เธออาจไม่รู้สึกเสียใคร
มันอาจจะหายจางจากใจ
คล้ายว่าเธอตื่นจากฝัน.........
เหนื่อย........
กับความรัก ที่เธอไม่มีฉัน
เธอลืมเรื่องราวของเราเพียงพ้นวัน
เหนื่อย.......
ที่จะฝืน ให้เรารักกัน
เมื่อวันนี้เธอไม่มี หัวใจให้ฉัน
ฉันเหนื่อย......
ฉันเหนื่อย........
ฉันเหนื่อย........
8月18日 หดหู่.......ช่วงนี้หดหู่ ทำไมไม่รู้ รู้แต่หดหู่
หดหู่ ไหล่ลู่ มานานแล้ว......ไม่รู้ว่าว่าวันๆ คิดไรมั่ง
ไม่ได้สังเกดตัวเอง....แต่รู้ว่าตัวเองคิดมากทุกวัน
ไม่ได้อ่อนแอต่อหน้าคนอื่น......
แต่ก็รู้ว่าจ้างในไม่ได้เข้มแข็ง พร้อมที่จะต่อมน้ำตาแตกตลอดเวลา
เส้นขีดความอทน มันตึงขึ้นเรื่อยๆ จนมาใกล้จะขาดแล้ว
รู้สึกได้ว่า......ชั้นบ้าป่ะเนี่ย......เปนไรมากมั้ยป้า
ทั้งที่รู้ความเปนไปทุกอย่าง.....ทั้งที่รู้ว่ามันจะจบยังงัย
ทั้งที่รู้ว่า.....มันไม่ได้.....ทั้งที่รู้ว่าทุกอย่างมันเปี่ยนไปแล้ว
เค้าเปี่ยนไปแล้ว......เราเปี่ยนไปแล้ว
แล้วทำไรอยู่อ่ะ......นุกถึงคำถามนึงขึ้นมา
เค้าเคยถามชั้นว่า.....ทำไม ชอบอยู่กับคนที่ไม่ได้รักอ๋อ
ก้อด้ายนะ......ก็ถ้าอยากจะอยู่กับคนที่เค้าไม่รักเราก็ได้
ก็อยู่ไปดิ......คงจะมีความสุกดีอยู่หรอก.....
แล้วเค้าก็บอกว่า ทำไมอ้ะ ไม่เข้าจัยหรอ ว่าเปี่ยนไปแล้ว
ไม่ได้รักแล้ว ไม่ไข้จัยอ๋อ......
เห้อ.......เข้าจัยก็ด้ะ แล้วทำงัยต่ออ่ะ
ทำท่าไหนดี...ไปไม่ถูกเลยอ้ะ ไม่รู้ว่าควรจะทำงยัต่อ
วันๆ ก็ได้แต่นั่งร้องไห้.....เค้าเคยรู้อะไรมะ ก็ไม่รู้
เค้าเคยรู้มะว่าเรา กินไม่ได้นอนไม่ไหลับ กังวลตลอดเวลา
เค้าเคยมารับรู้หรอ.....ก็ไม่......แล้วงัยอ่ะ
ถึงรู้แล้วงัย.....ก็บอกว่าเรางี่เง่า น่ารำคาน
เออ.....ก็กูมันน่ารำคาน ทำห่าอะไรก็ผิด
ทำห่าอะไรก็ น่ารำคาน.....ทำห่าอะไรก็ไม่เข้าจัย
ผู้หยิงงี่เง่า ไม่มีสมอง.......เออ กูมันโง่หนิ
ผู้หยิงโง่ๆ แบบกรู ถูกเค้าด่าก็สมน้ำหน้าแล้ว........
8月14日 หนักใจ.....ชั้นไม่รู้ว่าชั้นเปนคนคิดมากมั้ย
ชั้นไม่รู้ว่าชั้นเปนคนอ่อนแอแค่ไหน
รู้แต่ว่าตอนนี้ไม่รู้จำทำจัยกับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยังงัย
เหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงระหว่างเรา
แต่ชั้นกลับคิดว่าเราห่างออกไปทุกที
ช่องว่างระหว่างเรามันกว้างขึ้นเรื่อยๆ
จนไม่รู้ว่าจะมาบรรจบกันได้เหมือนเดิมมั้ย
ชั้นไม่รู้ว่าชั้นควรต้องทำใจมั้ย....
ชั้นไม่รู้ว่าชั้นควรจะทำยังงัยแล้ว
ชั้นอยากจะอดทนกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น
ชั้นพยามมองโลกในแง่ดี...ว่าทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี
แต่ชั้นก็หลอกตัวเองไม่ได้เลย
ไม่รู้ว่าจะหลอกตัวเองได้อีกนานเท่าไหร่
แต่ก็หนักใจที่ต้องยอมรับความจริง
"ก็ใจนึงชั้นพร้อมจะลืมทุกอย่าง
และพร้อมจะไปให้ห่าง
ให้ภาพความหลังลบเลือนออกไป
แต่ใจนึงก็รู้ว่าทำไม่ได้
ไม่พร้อมให้ใจทนทรมาน
เมื่อยามที่คิดถึงเรื่องที่แล้วมา"
หนักใจ
ฉันรู้ว่ารักของเราจบลง และคงไม่มีหนทาง ที่จะคว้าเธอกลับมา ฉันรู้ว่าฉันต้องทนอ่อนล้า เหนื่อยต่อการห้ามใจ ไม่ให้รักเธออีกเลย *ความจริงไม่คิดว่ามันยากเย็นเท่าไหร่ จะทำใจให้เหมือน ว่าไม่มีเธอเช่นเดิม แต่กลับต้องหนักใจ **เมื่อใจหนึ่ง ฉันพร้อมจะลืมทุกอย่าง และพร้อมจะไปให้ห่าง ให้ภาพความหลังลบเลือนออกไป ***แต่ใจหนึ่ง ก็รู้ว่าทำไม่ได้ ไม่พร้อมให้ใจทรมาน เมื่อยามที่คิดถึง เรื่องที่แล้วมา (เมื่อยามที่ คิดถึงเธอ) ฉันรู้ว่าฉันต้องทำอย่างไร แต่ทำไมถึงจำและยังรักเธอเรื่อยไป ทั้ง ๆที่รู้ว่าผลสุดท้าย เธอก็คงไม่มา ไม่อยากคิดมากอีกเลย 8月13日 แล้วสิ่งนี้ก็จะผ่านไปเช่นกัน......เร็วๆนี้ชั้นได้ระบายความไม่สบายใจให้เพื่อนฟัง ไม่ขอเอ่ยนามว่าเปนใคร เค้าถามชั้นว่าเปนอะไร ไม่สบายใจเรื่องอะไร ชั้นคิดในใจ มันมีหลายเรื่องเหลือเกิน ชีวิต การงาน ความรัก เค้าคงรู้แหล่ะ ว่าชั้นกะลังไม่สบายใจมากๆ เลยทีเดียว หลายเรื่องที่กะลังหาทางออกไม่เจอ เค้าก็เริ่มถามว่าทำไม ไม่ไม่สบายใจมากหรอ ชั้นก็ตอบตามประสา เหมือนเดิมว่าอืม.....เทอไม่เข้าใจชั้นหรอก แล้วเค้าก็บอกว่าอืม.....เค้าอาจจะไม่เข้าใจจิงๆ ก็ได้ แต่เค้ามีเรื่องๆ นึงอยากจะเล่าให้ฟัง ชั้นก็ถามว่าเรื่องอะไร เค้าบอกว่รู้จักแหวนโซโลมอนมั้ย ชั้นก็บอกว่าเรื่องมันคุ้นๆ แต่นึกไม่ออก ว่าเคยได้ยินจากไหน ......เค้าก็เริ่มเล่านิทานให้ชั้นฟัง เมหือนชั้นเปนเด็กแล้วมีผู้ใหย่สอน.....เล่านิทานเพื่อให้เด็กคิดตาม ชั้นเชื่อว่าเพื่อนๆ ก็คงเคยได้ยินมาเหมือนกัน แต่ขอถ่ายทอดให้ฟังอีกรอบแล้วกันนะ
แหวนโซโลมอน
กษัตริย์ของอาณาจักรฮิบรูพระองค์หนึ่งพระนามว่าโซโลมอนได้มีพระราชโองการขึ้นฉบับหนึ่ง ซึ่งต้องนับว่าเป็นโองการที่แปลกเอาการอยู่
พระบรมราชโองการนั้นสั่งให้เหล่ามหาอำมาตย์ที่ปรึกษาของพระองค์สร้างแหวนวิเศษขึ้นวงหนึ่ง และให้แหวนวิเศษนั้นมีคำจารึกซึ่งไม่เกี่ยงว่าจะเป็นคาถาหรือบทสวดใดๆ ก็ได้ลงบนแหวน และเมื่อใดก็ตามที่พระองค์ทอดพระเนตรแหวน แหวนนั้นจักต้องสามารถเปลี่ยนอารมณ์พระองค์ได้
รายละเอียดของพระราชโองการนี้ก็คือ ไม่ว่าพระองค์จะอยู่ในอารมณ์ใดก็ตาม หากพระองค์ทอดพระเนตรไปที่แหวน แหวนนี้จะต้องเปลี่ยนอารมณ์ของพระองค์ได้ ไม่คำนึงว่าพระองค์จะทรงโทมนัสหรือโสมนัสอยู่ หรือต่อให้พระองค์ทรงกริ้วอยู่ แหวนนี้ก็จักต้องสามารถทำให้หายกริ้วได้ ไม่เว้นแม้แต่ตอนที่พระองค์กำลังทรงสำราญ แหวนวงนี้ก็ต้องแสดงอิทธิฤทธิ์ออกมาให้ทรงหายสำราญได้ เมื่อฟังโองการจบ เหล่าอำมาตย์ต่างก็คิดกันหนักว่าจะไปหาแหวนวิเศษขนาดนั้นจากที่ไหน
ช่างและกวีทั่วทั้งเยรูซาเล็มถูกตามตัวมารับงานขึ้นเรือนแหวน นักบวชตามวิหารต่างๆ ถูกตามมาสวดมนต์เพื่อแหวน แล้วก็เป็นอย่างที่เหล่าอำมาตย์คาดไว้ ไม่มีใครสามารถสร้างแหวนที่ทรงพลานุภาพอย่างนั้นได้
การประชุมของเหล่าที่ปรึกษาเกี่ยวกับเรื่องนี้มีแทบทุกวัน วันกำหนดที่จะถวายแหวนต่อพระองค์ก็ใกล้เข้ามาทุกที ความกังวลนั้นเข้ามายึดออยู่ในจิตใจของทุกคน แต่ที่หนักที่สุดเห็นจะเป็นปราชญ์เฒ่า ผู้เป็นหัวหน้าคณะที่ปรึกษาของกษัตริย์โซโลมอน เพราะถ้าทำไม่สำเร็จ พระราชอาญาก็ต้องตกกับตัวเองแต่เพียงผู้เดียว
ความกังวลเมื่อเกิดขึ้นแล้ว ไม่ว่าใครก็ตามมักจะก่อตัวใหญ่ขึ้น และเมื่อกังวลเรื่องหนึ่งได้ มันก็จะกังวลต่อไปไม่รู้กี่เรื่องต่อกี่เรื่อง ปราชญ์เฒ่าผู้เป็นหัวหน้าก็เช่นกัน ถึงตอนนี้แล้ว ความกังวลมากมายจึงก่อตัววนอยู่รอบๆ ความคิดของปราชญ์เฒ่า ไหนจะเรื่องพระอาญาที่อาจถึงแก่ชีวิต ไหนจะเรื่องครอบครัว ไหนจะเรื่องความจงรักภักดี ฯลฯ
และเมื่อถึงที่สุดแล้ว ความเป็นปราชญ์ของเขาก็คิดได้ว่า เขาจะกังวลไปทำไมในเมื่อความมั่นคงในชีวิตมนุษย์อย่างแท้จริงมันไม่เคยมีอยู่ คนเรานั้นจะดีใจหรือหดหู่กับเคราะห์หามยามร้ายมากเกินไปทำไม
และในวินาทีนั้นเองท้องฟ้าก็ดูเหมือนจะเปิดออกให้ได้เห็นแสงสว่าง
ในวันที่ถวายแหวนวิเศษแด่กษัตริย์โซโลมอน ทันทีที่พระองค์หยิบแหวนขึ้นมาทอดพระเนตรคำจารึก พระองค์ถึงกับนิ่งไปพักใหญ่ แล้วจึงทรงแย้มพระโอษฐ์ออกมาอย่างพึงใจ เหล่าอำมาตย์ทั้งปวงจึงพร้อมใจกันเปล่งเสียงถวายพระพร ในแหวนวิเศษนั้น มีคำจารึกไว้ว่า "แล้วสิ่งนี้ก็จะผ่านไปเช่นกัน"
เมื่อฟังจบชั้นหันกลับมามองตัวเอง.....แล้วก็คิดในใจ....อืม.....ก็จริง......เค้าคนนั้นยังให้กำลังใจชั้นอีกด้วยว่า.....ปันหามันไม่เคยอยู่กับเราได้นานเด๋วมันก็ผ่านไป เค้าก็ย้อนถามชั้นอีกว่า ปิ๊งลองคิดดูสิ มีปันหาอะไรอยู่กับปิ๊งได้นานมั่ง มันมา เด๋วมันก็ไป แก้ได้มั่ง แก้ไม่ได้มั่ง แล้วมันก็ผ่านไป ไอ้ที่แก้ได้ ก็แก้ไป ไอ้ที่ไม่ได้ก็ต้องทำใจยอมรับ แล้วก็หันมาแก้ปันหาในใจแทน เอาเปนว่า แล้วสิ่งนี้ก็จะผ่านไปเช่นกัน........ชั้นฟังแล้วก็สบายใจขึ้นมาก ขอบคุณที่เปนกำลังใจให้ ตลอดเวลา นานมาแล้วที่เค้าคอยเปนถังขยะตลอดมา ถังขยะที่ชั้นไม่เคยเททิ้ง มีแต่จะใส่ขยะเพิ่มลงตลอดเวลา เปนระยะเวลาแปดปีมาแล้ว.....เอาเปนว่าต้องขอขอบคุณจิงๆ นะ......ปิ๊งมีกำลังใจขึ้นมากเพราะเธอนะ
8月9日 ฟ้า......ไม่ส่งมาให้เธอมีใจ บอกกันสักคำเป็นไรคิดอยู่ ว่าต้องทนไว้
จะทุกข์จะทนเท่าไร ความรักจะพาหัวใจไป คิดเอง ว่าต้องทนไว้ แต่ยิ่งทุกข์ยิ่งทนเท่าไร ความรักที่มียิ่งหายไป จะโทษดิน จะโทษน้ำ จะโทษเดือนและดาว กับเรื่องราว ที่ปวดร้าว ที่เธอมาทำแล้วหนีไป ฟ้า ถ้าไม่ส่งมาให้เธอมีใจ บอกกันสักคำเป็นไร ว่าเหตุใด ต้องมาทำร้ายกัน จากนี้เรื่องราวที่มี ก็ให้ลืมมันไป อย่าจำว่าเคยเป็นใคร ว่ามีใครที่เคยทำร้ายคนอย่างฉัน ทุกวัน จวบจนวันนี้ ชีวิตที่เราต้องมี จากนี้ต้องทำตัวเช่นไร น้ำตา ที่ยังรินไหล จากความรักที่มีทั้งใจ สุดท้ายคนนั้นหายไป จะโทษดิน จะโทษน้ำ จะโทษเดือนและดาว กับเรื่องราว ที่ปวดร้าว ที่เธอมาทำแล้วหนีไป ฟ้า ถ้าไม่ส่งมา ให้เธอมีใจ บอกกันสักคำเป็นไร ว่าเหตุใด ต้องมาทำร้ายกัน จากนี้เรื่องราวที่มี ก็ให้ลืมมันไป อย่าจำว่าเคยเป็นใคร ว่ามีใครที่เคยทำร้าย จบกันสักที จบกันแค่นี้ ไม่มีใคร มีแต่ฟ้า ที่มองมา เห็นน้ำตา จากนี้ไป โปรดเถิดฟ้า ถ้าไม่ส่งมาให้เธอมีใจ ก็บอกกันได้ไหม เหตุใดต้องมาทำร้ายกัน จากนี้เรื่องราวที่มี ก็ให้ลืมมันไป อย่าจำได้ไหม ว่ามีใครที่เคยทำร้าย ว่ามีใครที่มาทำร้าย คนอย่างฉัน เหนื่อยจัง.......ทำอย่างไรดี เหนื่อยทั้งใจ เหนื่อยทั้งกาย 8月2日 what am I to you....?I like it!!!!!!
Sadly, I can't just turn away from you. All I can do is suffering from what you have done to me. Life is just like this, I have to admit. There're many choices for you to act toward others ,sir. I know people are different. I am sure that you and me are completely different as well. That's why I don't feel good with your point of view.
I just feel very bad. I have to admit that in my life it' s not only you,sir, who make me feel like this world is so cruel. I feel very very bad but after I finish writing this blog. I will forget everything you have done to me. But I'm sure one day you will think about this matter. One day,sir.
I'm very very desparate, sir. Don't know what to do anymore, sir. No matter what i did, I was so wrong for you, sir. Never done something right for you, sir. What am I to you, sir?
xxx |
|
|
