ช่วงนี้ก็เหนื่อยดี ทำงานหนักมากถึงมากที่สุด

แบบว่าตายไปเรย.....วันๆ เครียด

แต่พอฟังเพลงนี้นะ......ว้า ยิ้มออกอีกแระ

เวลาเส้า ต้องเปิดเพลงนี้ทันที จะได้ไม่ตาย ไม่จม.....

ยิ้มออกแระ.......

 

 

เพราะมีเธอคนนี้เป็นที่รัก
และฉันไม่ได้ฝันไป ขอให้ลมช่วยพัดพาหัวใจ
สองเราให้ลอยไป ในคืนนี้ โอ้ โอ 

 Oh baby ฉันรักเธอเท่านั้น
ใต้แสงจันทร์มีเพียงเราสอง
นั่งมองแสงดาวที่พรั่งพราว
บนฟ้าไกลไปด้วยกัน
เปรียบดั่งความฝันในเวลานี้
เมื่อฉันมีเธออยู่แนบชิดกาย
ด้วยสายตาและสัมผัสด้วยรักที่เรามีให้กัน
โอ้ฉันจะจูบเธอ

ไม่อาจจะฝืนความสวยของเธอได้ baby
ต้องยอมรับอีกสักที ว่าเราโชคดีกว่าใคร

Oh baby, Oh baby, Oh baby
โอ้ โอ ฉันจะจูบเธอ

 

 

ชั้นเคยนั่งมองคนบ้า แล้วก็คิดในใจว่าคนบ้าจะมีทุกข์ มีเรื่องราวให้คิดมากเหมือนคนธรรมดามั้ยน้า เหรือว่าเค้ามีความสุขบ้างมั้ยกัยการที่เค้าไม่ต้องคิดอะไรเลย เค้าคงจำอะไรไม่ได้เลย ฟั่นเฟือนว่างั้นเถอะ บางครั้งชั้นก็อยากเปนคนบ้า สติฟั่นเฟือน ไม่ต้องรับไม่ต้องรู้อะไร ไม่ต้องมานั่งคิดมากกังวลกับเรื่องอะไรไร้สาระ ที่ทำให้ตัวเองต้องเปนทุกข์ ไม่รู้ว่ามีสติหรือไม่มีสติดี บ่อยครั้งที่คิดว่าไม่มีสติดีกว่า จะได้จำอะไรไม่ได้เลย ไม่ต้องจัดการกับอะไร ปล่อยให้เปนไปอย่างนั้น อะไรจะเกิดก็เกิด ไม่ต้องมารับรู้เรื่องราวใดๆ ทั้งสิ้น ชั้นไม่อยากแก้ปันหาอะไรแล้ว ชั้นเหนื่อยกับการรับรู้ เรียนรู้และยอมรับ เบื่อที่ต้องเจอกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิต ไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว บ้าไปเลยได้มั้ย ได้มั้ย.......

 

 

 

บางครั้ง......คิดในใจ

 

อยากย้อนเวลา......ทำได้ไหม

 

แต่ถ้าทำได้.......อยากย้อนไปทำอะไร

 

อยากย้อนกลับไปอยู่ st.andrews ว่ะ

 

ทำไมก็ไม่รู้.....ชอบ สงบ มีเวลาอยู่กับตัวเอง

 

ได้คิดอะไรดีๆ.....มีความทรงจำที่ดี มีเพื่อนดีๆ

 

ทำให้ตัวเองได้รู้จักตัวเอง......

 

รู้จักให้ความสุขกีบตัวเองด้วยตัวเราเอง

 

เมื่อมีปันหา.....ไม่มีใครช่วยได้ นอกจากตัวเอง

 

พอเริ่มมีเพื่อน......เริ่มกลับมาเปนแบบเดิม

 

ต้องพึ่งคนอื่น...ระบายความทุกข์......ทำใจไม่ได้มั่ง

 

แต่ถ้าอยู่ที่นั่น......สถานการบังคับ.....ไม่มีคัยจิงๆ

 

เห้อ.......แต่จะย้อนกลับไปทำไม......สิ่งที่ผานมาแล้ว

 

ก็คิอ....สิ่งที่ผ่านมาแล้ว.......เปลี่ยนไปแล้ว ไม่เหมือนเดิมแล้ว

 

เหนื่อย.......กับการต่อสู้กับภาวะความอ่อนแอของจิตจัย ฟุ้งซ่าน

 

หาความสงบมิได้อย่างรุนแรง.......

 

เหนื่อยที่ต้องยอมรับความจริงบางอย่างทั้งๆ ที่ยังไม่พร้อม แต่ก็ต้องทำ

 

เห้อ.......เหนื่อยจัง ใครก็ได้......ได้มั้ย......ช่วยชั้นที

 

 

 

 

พูดไม่ออก....บอกไม่ถูก

โกรดตัวเอง.....ที่มีบทเรียนเยอะ แต่ไม่มีการเรียนรู้

หรือถึงเรียนรู้ แต่ก็ยังไม่สามารถนำมาใช้ในการพัฒนาตนเองได้อย่างเต็มที่

ยังอ่อนแอ.....ยังอ่อนหัด.....ไก่อ่อน มันก็แพ้วันยังค่ำอยู่นั่นแหล่ะ

 

เด๋วนี้กลายเปนคนพูดไม่ออก....ไม่รู้จะระบายกับใคร

ไม่รู้จะแก้ปันหาได้ยังงัย.....ไม่รู้จะหันไปทางไหน

ด้วยความที่มีความคิดที่ว่า ปันหาควรเริ่มแก้ด้วยตัวเองเองก่อน

จนบางครั้งอึดอัดทนไม่ไหว ร้องไห้ก็ไม่ร้องต่อหน้าคนอื่น

แต่พอขึ้นรถทีไร....อยู่กับตัวเองทีไร ร้องไห้ทุกที

เก็บทุกอย่างเอาไว้ ด้วยความที่พูดไม่ออก ไม่รู้จะบอกคนอื่นยังงัย

 

ความจริงแล้วอึดอัด แต่ไม่รู้จะอทิบายยังงัย ตั้งนานมาแล้ว ตั้งแต่กลับจากอังกิด มีปันหาตลอด....ถึงตอนนี้รู้แล้วว่าควรจะทำยังงัยกับตัวเอง เรื่องอื่นจัดการชีวิตตัวเองได้ตลอด แต่ถึงเรื่องทำใจทีไร มันยากทุกที ทั้งๆ ที่เคยทำใจมาก็หลายครั้ง ถูกทิ้งมาก็หลายหน น่าจะชินได้แล้ว.....แต่ทุกครั้งก็ยังร้องไห้อ่อนแอเหมือนเดิม ไม่อยากเปนแบบนี้เลย อยากให้หายไวๆ ในชีวิต มีความรู้สึกเหมือนกับว่าไม่ค่อยได้ทุ่มเทอะไรให้ใคร พอทุ่มให้ทีไร เปนแบบนี้ทุกที โดนทิ้งตลอด ไม่รู้ว่าเปนอะไร ทำให้เหมือนจะเชื่อแล้วว่าต้องเปนคนไม่ดี แต่พอโตขึ้นมา จิตสำนึกเยอะขึ้น พอจะเปนคนไม่ดี ไม่ซื่อสัตย์ก็ทำไม่ได้อีก แต่พอเปนคนดีก็โดนทิ้งตลอด.....ไม่เข้าจัย ความรักเปนเรื่องละเอียดอ่อน ไม่มีคัยผิดคัยถูก เพียงแต่ว่าจังหวะและเวลามันไม่ได้เท่านั้นเอง ผ่านไปแล้วอีกหนึ่งคนที่อะไรๆ ไม่ได้เปนไปอย่างที่หวัง ผิดหวังตลอด ไม่รู้จะหวังอะไรแล้ว หมดหวัง ท้อใจ ไม่รู้จะทำยังงัยกับตัวเองดี สับสนไปหมด ได้แต่พยามอดทนให้ผ่านเวลาช่วงนี้ไป และหวังว่าทุกอย่างมันคงจะดีขึ้น มันต้องดีขึ้นอยู่แล้วล่ะ บอกกับตัวเองอย่างนั้น.....ทุกครั้งที่เสียจัย บอกกับตัวเองว่าต้องดีขึ้นสิ ไม่นานหรอก

 

เมื่อช่วงเวลานั้นผ่านพ้นไป อะไรๆ ก็จะดีขึ้น มีคนบอกว่าให้ชั้นไปคุยกะผู้ชายคนอื่นสิ จะได้รู้สึกดีขึ้น ต้องการให้เค้าปลอบใจก็โทรไปคุยได้นะ ขอบคุรนะที่อุดส่าหวังดี แต่ไม่จำเปน ชั้นไม่ต้องการใครทั้งนั้น ชั้นต้องการดูแลจิตใจให้ดีขึ้นด้วยตัวของชั้นเอง ชั้นไม่ต้องการใครทั้งนั้น นอกจากตัวเองหรือเพื่อนสนิท ครอบครัว ชั้นไม่ต้องการตัวตายตัวแทน คนอื่นไม่สามารถแทนที่อีกคนได้ และการเอาเค้าเข้ามาเกี่ยวก็เหมือนเปนการทำร้ายเค้าไปด้วยในตัว ชั้นจะไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด จริงๆ แล้วใครจะพูดอะไรก็ช่าง ชั้นไม่สนจัย ชั้นรู้ดีว่าชั้นทำอะไรอยู่ และจะไม่ให้ใครมาทำให้ชั้นรู้สึกต่ำต้อยกับตัวเองเด็ดขาด ใครพูดอะไรจะผิดจะถูกไม่สำคัน ชั้นจะไม่วิจานว่าเค้าพูดผิดหรือถูก เขาพูดผิดหรือถูกไม่สำคัน สำคันที่ว่าชั้นไม่ได้สนจัยอะไร และไม่เอาคำพูดนั้นมาทำให้ตัวชั้นเองฟุ้งซ่าน......ไม่รักก็ไม่รักสิ ไม่รักก็ไม่ต้องรัก เข้ากันไม่ได้ก็ไม่ต้องฝืน อยากจะไปก็จะไม่รั้ง......ชั้นเปนคนเข้าจัยอะไรง่ายอยู่แล้ว และจะไม่โวยวายใดๆ ทั้งสิ้น ไม่โทดใคร โทดตัวเองที่มันโง่ร้องไห้เสียจัย ทั้งๆ ที่ไม่มีคัยเหลียวแล ถ้าอยากจะโง่ทำร้ายตัวเองต่อไป ก็คงจะช่วยอะไรไม่ได้.....ไม่มีคัยช่วยเราได้นอกจากตัวเองเราเอง หวังให้คนอื่นมาแคร์เรามาเข้าใจเรา คงเปนไปไม่ได้.....และก็จะไม่หวังด้วย ไม่ต้องสงสาน ไม่ต้องกาความเห็นจัย อยู่ได้ และจะอยู่ต่อไป ยังไม่ตาย และจะไม่ยอมแพ้ให้ความฟุ้งซ่านด้านมืดของจิตใจมาครอบงำเด็ดขาด...... 

 

ยินดียอมรับความพ่ายแพ้.....ถึงจะแพ้แต่ก็ภูมิใจว่าได้ทำดีที่สุดแล้ว......ถึงแม้ว่ายังไม่ดีพอสำหรับคนอื่นแต่ก็ภูมิใจที่ได้ทำอย่างเต็มที่ ถึงเสียจัยที่ทุกอย่างไม่ได้เปนอย่างที่หวังแต่ก็ไม่เสียดายเวลาที่ผ่านมา.......

 

 

 

นี่แหล่ะคือความเสียใจ.......<<<click here to see MV