ภาพของฉันและเธอ ทุกสิ่งที่เธอให้ฉัน
ที่ ที่เรานั้นเดินไปด้วยกัน
ปล่อยให้เป็นอดีตใส่กล่องวางทิ้งไว้
ทำเป็นลืมมันไปแต่ทำไมไม่ดีขึ้นเลย

เพราะแค่เพียงหลับตา ก็เห็นภาพเธออยู่อย่างนั้น
ยังไม่มีซักคืน ที่ฉันจะลืมว่ายังคงรักใคร

หากฉันใช้สมองจดจำเรื่องราว ก็ยังพอจะลืมเธอได้
แต่ฉันใช้หัวใจ เก็บความทรงจำเรื่องของเรา

ต่อให้พยายามสักเท่าไร
แต่ก็ทำได้เพียงแค่ทิ้งเรื่องราวรอบๆกายไป
อยากจะทิ้งเธอไปให้ไกล
แต่ความรักกลับยิ่งฝังลึกในใจขึ้นทุกที

จะทำไงให้ตื่น จากคืนที่ฉันฝัน ว่า..ยังมีเธอ
ทั้งที่ความจริง..ไม่มี

เพราะแค่เพียงหลับตา ก็เห็นภาพเธออยู่อย่างนั้น
ยังไม่มีซักคืน ที่ฉันจะลืม ว่ายังคงรักใคร

หากฉันใช้สมองจดจำเรื่องราว ก็ยังพอจะลืมเธอได้
แต่ฉันใช้หัวใจ เก็บความทรงจำเรื่องของเรา

ต่อให้พยายามสักเท่าไร
แต่ก็ทำได้เพียงแค่ทิ้งเรื่องราวรอบๆกายไป
อยากจะทิ้งเธอไปให้ไกล
แต่ความรักกลับยิ่งฝังลึกในใจขึ้นทุกที

หากฉันใช้สมองจดจำเรื่องราวก็ยังพอจะลืมเธอได้
แต่ฉันใช้หัวใจ เก็บความทรงจำเรื่องของเรา

ต่อให้พยายามสักเท่าไร
แต่ก็ทำได้เพียงแค่ทิ้งเรื่องราวรอบๆกายไป
อยากจะทิ้งเธอไปให้ไกล
แต่ความรักกลับยิ่งฝังลึกในใจขึ้นทุกที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เราสามารถมีความสุขโดยไม่ขึ้นต่อคนอื่นได้ มันทำให้เราเป็นตัวของตัวเองได้ทั้งทางปัญญา ทางบุคลิกภาพ และทางกายภาพ

"ตัวอยุ่ไหน ใจอยู่นั่น" เมื่อตัวกับใจของเราอยู่ด้วยกันด้วยความรู้ตัวทั่วพร้อม เราจะไม่ถูกความคิดพาฟุ้งไปในอดีต และอนาคต เราจะเต็มและตื่นอยู่ในปัจจุบันขณะเหมือนกับดอกไม้ที่ผลิบาน มีสีกลิ่นน้ำหวานสมบูรณ์พร้อมอยู่ในตัวเอง ไม่เรียกร้องอะไรจากใคร เพราะสิ่งทีควรเรียกร้องนั้นมันเต็มอยู่แล้วในใจเรา คนที่เต็มและตื่นจึงไม่เหงา

คนที่รอว่ากว่าจะมีความสุข ต้องมีคนอื่นช่วยให้เรามีความสุข เช่น ให้เขาโทรมาหา หรือเปนเพื่อนคุย อันนี้เป็นความสุขที่ขึ้นต่อคนอื่น แต่ถ้าเราเจริญสติแล้วอยู่กับตัวเองได้ เราก็จะมีความสุขโดยที่ไม่ต้องขึ้นอยู่กับคนอื่น บางทีความสุขชนิดนี้มากกว่าความสุขที่เราเคยได้รับจากการที่คนอื่นหยิบยื่นมห้อย่างไม่มีทางเปรียบเทียบได้เลย

เพราะเราเรียนรู้ที่จะอยู่กับตัวเอง อยู่ด้วยตัวเอง แล้วก็อยู่ภายใต้ลมหายใจอย่างมีความสุข โดยพึ่งคนอื่นน้อยลง แต่การพึ่งคนอื่นน้อยลงไม่ได้หมายความว่าเราเป็นคนเย็นชา คนที่เจริญสตินั้น ควรเป็นคนที่มีชีวิตชีวามากกว่า ทำงานอะไรก็ปราณีต บริหารอารมณ์ก็ดีด้วย

ความรักเป็นเหมือนดอกกุหลาบมีกลิ่น มีสี มีหนาม ทำให้เราเจ็บได้และทำให้เราสุขได้ แต่รวมกันแล้วดอกกุหลาบก็ยังเป็นสิ่งสวยงามอยู่ดี เพราะดอกไม้คือสิ่งที่สวยงาม ความรักก็เช่นเดวกัน ถ้าเรารู้ว่ากุหลาบเป็นธรรมดาที่จะต้องมีหนาม ปัญหาคงไม่ใช่อยู่ที่ทำอย่างไรกุหลาบจะไม่มีหนาม แต่อยู่ที่จะจับกุหลาบอย่างไรไม่ให้ถูกหนามตำมากกว่า......เราควรจะเข้าใจความเป็นไปของโลกว่า

ถ้าเรา"ยอมรัก" ก็ต้องพร้อมที่จะ "ยอมรับ" 

 

ถ้าคิดจะทำแล้วก็ต้องยอมรับในสิ่งที่จะเกิดขึ้น โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน ถึงทำก็ไม่ได้การันตีว่าเราจะต้องเสียใจ หรือสมหวัง โลกนี้อะไรๆก็ไม่แน่นอน ถ้าไม่ทำเราอาจจะเสียใจภายหลังที่ไม่ได้ทำ ต้องเรียนรู้ที่จะเลือกกันไป แต่อย่าลืมว่าเส้นทางของการเรียนรู้ บางคนเลือกแต่จะไม่ยอมเจ็บ ไม่ยอมผิด คนที่คิดอย่างนี้ก็ในที่สุดจะไปพยกับชีวิตที่ไม่สมบูรณ์ เพราะฉะนั้น ในเส้นทางของการเลือกนั้นก็ล้มลุกคลุกคลานกันไปบ้าง ให้ถือว่าเปนสิ่งธรรมดา คนที่เคย "ล้ม" มันถึงจะรู้ว่าจะ "ลุก" ได้อย่างไร บางครั้งในระหว่างเส้นทางของการเลือก มันล้มหรือมันเจ็บ อย่าทำร้ายใคร อย่าทำร้ายตัวเอง และอย่าทำร้ายคนอื่น ขอให้คิดว่าเรากำลังอยู่บนขั้นตอนของกระบวนการวิวัฒนาการของชีวิต

 

ความรักนั้นสำคัญไม่ได้อยู่ที่จุดหมาย ว่าเราจะได้เป็นเจ้าของใครหรือไม่ แต่อยู่ที่ระหว่างทางนั้นๆ เราได้เรียนรู้ที่จะจัดการกับความรักได้อย่างถูกวิธี และให้อิสระกับมัน รู้จักที่จะปล่อยวาง มากกว่าการครอบครอง